Ben je ook voortdurend afgeleid tijdens meditaties?

Iemand die ervaring heeft met meditatie, zal het direct herkennen. Je hebt een drukke dag gehad en behoefte aan een momentje voor jezelf. Je twijfelt: ‘Zal ik een warm bad nemen? Of een twintig minuutjes mediteren?’ Je denkt aan de goede voornemens die je begin dit jaar hebt gemaakt en tovert je meditatiekussentje tevoorschijn. Je neemt plek op het kussen en ademt een keer diep in en uit voor dat je de audio-begeleiding op je mobieltje start.

‘Ping’ klinkt het begin-belletje van de meditatie. Een rustige stem op de begeleiding begint te spreken. Onmiddellijk voel je de ontspanning in en nek en schouders. ‘Heerlijk’, denk je, ‘dit heb ik echt even nodig’. De stem op de audio-begeleiding herinnert je eraan je ogen te sluiten en om een waardige houding aan te nemen; rechte rug, kin iets ingetrokken en kruin omhoog. Langzaam begin je je ademhaling op te merken. Je merkt op dat je hoog en oppervlakkig ademt. ‘Dat is niet goed’, oordeel je. En voor je het weet zit je in de gedachtentrein; ‘De laatste tijd voel ik me zo opgejaagd. Ik zou wat meer op mijn ademhaling moeten letten. Ik adem altijd te hoog in de borst. Het is ook moeilijk om continue in mijn buik te ademen. Ik heb het ook veel te druk! En zou ook wat vaker moeten mediteren.’ En dan: ‘Verdorie, ik zit alweer te denken. Terug naar mijn ademhaling.’

De stem op de audio-begeleiding stelt je voor om op de beweging van de in- en uitademing te letten. De plek waar je het meest voelt. Je voelt het in je keel en boven op je borst. Je ribben dijen uit bij de inademing. Op de uitademing hoor je jezelf flink zuchten, de spanning neemt af.

‘Miauw’, klinkt het naast je. Je spiekt met één oog naast je en twee zielige oogjes staren je aan. ‘Ze heeft honger’, denk je, ‘maar eerst wil ik even mediteren.’ Je breidt langzaam je aandacht uit naar de rest van je lichaam. ‘Miauw.’ ‘Ssssst’, sis je naar de kat, maar het helpt niet. Zachtjes voel je een kopje langs je benen vleien. ‘Miauw…’ Je begint je te irriteren: ‘Zo gaat het toch nooit lukken!’ Je drukt de audio-begeleiding op pauze, geeft de kat wat te eten en neemt snel weer plaats op je kussentje.

‘Okido, daar gaan we weer’, zeg je optimistisch en de stem gaat rustig verder; ‘Voel je je knie? Wat merk je op?’ ‘Mijn knie? Jezus, ik heb nog niet eens mijn voet gehad…’ Je spoelt de begeleiding een stukje terug om je aandacht eerst te vestigen op je linker tenen. Maar voordat je knie weer aan de beurt is, gaat de deurbel. ‘Verdomme!’, roep je uit. Je staat op. Het is een collectant voor een goed doel en je doneert wat.

Terug in de kamer, staar je naar je kussentje… ‘Eindeloos kun je opnieuw beginnen, elk moment is een keuze’, herinner je jouw meditatieleraar zeggen. ‘Het zal wel’, denk je bij jezelf, ‘maar niet vandaag… Morgen weer een dag.’

De officiële oefening in meditatie is niet je mind tot rust brengen. Er mag allerlei onrust in en om je heen zijn. Het enige dat je te doen staat, is er met aandacht bij zijn. Hoor je kat  miauwen  en  vang  het  geluid  op  als  een  microfoon.  Luister  naar  de   klank,  de  toon, het volume.  Merk  op wat  het  miauwen  aan  gedachten en  gevoelens  in  je  oproept.  Voel  waar  de  irritatie  zich  in je  lijf  manifesteert.  Hoe voelt  het  aan;  warm, koud,  geknepen,  kloppend?  Laat  het  weer  los  en  keer  naar  je  ademhaling.  Tot  de  volgende  afleiding zich  aandient.  Het  gaat  er  niet  om  dat  je  geen  afleidingen  meer  hebt.  Het  gaat   er  om  te  ontdekken  welke  automatische  reacties  jouw  mind  afdraait. Uiteindelijk  ga   je  er patronen  in  ontdekken  en  merk  je  ze  ook  sneller  in  je  dagelijks  leven  op.  Zodra  je  ervan  bewust  bent,  heb  je  een  keuze.  Laat  ik  me  meeslepen  in  het  verhaal  en  het  lijden  dat  het  veroorzaakt?  Of besteed  ik  mijn  aandacht  liever  aan  neutrale  (zoals de adem) en  zelfs  leuke  ervaringen (zoals het strelen van de zachte vacht van je kat)?

mediteren